از آن روزها که انگار از آسمان هم برایت سنگ می بارد ...

او خیال می کند که همه چیز را می داند، اما نمی داند که فقط خیال می کند !

وای از آن روزی که دل حکم کند و عقل تابع باشد، وای از آن روزی که دلت سرخوشانه در پی بازی های کودکانه اش بدود و عقلت چون مادری نگران مادام جست و خیز هایش را تماشا کند و گاهی برای حمایتش آغوش بگشاید، وای از آن دم که نه اهلِ خموش کردن عقل باشی و نه مردِ لگام زدن به دل..

سینه ی تاریکِ من سنگِ قبرِ آرزو بود

اعتراف کردن قطعا مشکل است. حتی اعتراف نه چندان مهم و بچه گانه ای به اینکه یکی از نفرت انگیز ترین شخصیت هایی که در طی یک سال گذشته می شناختی رویای شب پیشت را دزدیده و متعلق به خود کرده است و تو انگار که زیاد بدت هم نیامده، همچنان سردرگم وارانه به آن رویا فکر میکنی و با خود می گویی اصلا کی این اتفاق افتاد ؟!

خوب بود این مردم، دانه های دلشان پیدا بود